Blanszowanie jako technika pracy z kwasem hialuronowym – na czym polega i kiedy ją stosować?

Blanszowanie to jedna z bardziej precyzyjnych technik podawania kwasu hialuronowego, wykorzystywana w medycynie estetycznej do pracy z bardzo płytkimi zmarszczkami i delikatnymi strukturami skóry. Choć nazwa może kojarzyć się z kuchnią, w tym przypadku oznacza kontrolowane, powierzchowne podanie preparatu w taki sposób, aby uzyskać efekt chwilowego zbielenia skóry. Technika ta wymaga dużego doświadczenia i znajomości anatomii, ale w odpowiednich wskazaniach daje niezwykle naturalne i subtelne rezultaty.

Na czym polega technika blanszowania?

Blanszowanie (ang. blanching technique) polega na bardzo powierzchownym, śródnaskórkowym podaniu niewielkiej ilości usieciowanego kwasu hialuronowego. Preparat wprowadzany jest pod bardzo małym kątem, niemal równolegle do powierzchni skóry, co powoduje jej chwilowe zbielenie – stąd nazwa techniki. Efekt ten wynika z mechanicznego rozciągnięcia i ucisku drobnych naczyń krwionośnych.

W przeciwieństwie do klasycznych technik wolumetrycznych, blanszowanie nie służy odbudowie objętości ani modelowaniu owalu twarzy. Jego celem jest precyzyjne wypełnienie drobnych, powierzchownych zmarszczek oraz poprawa jakości skóry w bardzo cienkich i delikatnych obszarach.

W jakich wskazaniach sprawdza się najlepiej?

Technika ta znajduje zastosowanie przede wszystkim w leczeniu zmarszczek palacza (tzw. barcode), drobnych linii wokół ust, zmarszczek na policzkach czy cienkich zmarszczek w okolicy dolnej powieki. W wybranych przypadkach może być także stosowana do korekty drobnych blizn potrądzikowych.

Blanszowanie jest szczególnie przydatne tam, gdzie skóra jest cienka, a klasyczne, głębsze podanie preparatu mogłoby doprowadzić do przerysowania efektu lub powstania nierówności. Wymaga ono zastosowania odpowiednio dobranego, elastycznego preparatu o niskiej gęstości, który dobrze integruje się z tkanką i nie tworzy grudek.

Jakie są zalety i ograniczenia tej metody?

Największą zaletą blanszowania jest możliwość uzyskania bardzo naturalnego efektu wygładzenia bez zmiany rysów twarzy. Technika ta pozwala pracować z dużą precyzją i minimalną ilością produktu, co zmniejsza ryzyko przeciążenia tkanek.

Jednocześnie jest to metoda wymagająca dużej wprawy. Zbyt powierzchowne podanie lub użycie nieodpowiedniego preparatu może skutkować prześwitywaniem produktu (efekt Tyndalla) albo utrzymującym się zbieleniem skóry. Dlatego zabieg powinien być wykonywany wyłącznie przez doświadczonego lekarza medycyny estetycznej, który potrafi właściwie dobrać technikę do potrzeb pacjenta.

Czym różni się blanszowanie od innych technik pracy z kwasem hialuronowym?

W porównaniu z techniką liniową, wachlarzową czy bolusową, blanszowanie wyróżnia się przede wszystkim bardzo płytką depozycją preparatu. Nie jest to metoda przeznaczona do odbudowy utraconej objętości ani liftingu, lecz do pracy „na powierzchni” – w obrębie drobnych linii i zmarszczek.

Można ją traktować jako uzupełnienie bardziej klasycznych procedur wolumetrycznych. Często stanowi końcowy etap terapii, gdy po odbudowie struktur głębokich lekarz koncentruje się na detalach i wykończeniu efektu estetycznego.

Blanszowanie to zaawansowana, precyzyjna technika podawania kwasu hialuronowego, przeznaczona do korekty bardzo płytkich zmarszczek i pracy w delikatnych obszarach skóry. Odpowiednio wykonana pozwala uzyskać subtelne i naturalne rezultaty, jednak wymaga doświadczenia oraz doskonałej znajomości anatomii. To metoda, która najlepiej sprawdza się jako element kompleksowego planu terapeutycznego w medycynie estetycznej.